دوشنبه 27 خرداد ماه سال 1387
به نام خدا
امر نمودید برایتان از خاطرات زندگانی بنگاریم تا رنگ و روی وارفته ی وبلاگمان از این حال و روز درآید. از خدا که پنهون نیست از شما چرا پنهان کنم که رنگ و روی زندگی مان به از این خانه ی خراب شده نیست. شده ایم پوست و استخوانی متحرک جهت گذران دو روز مرده گی این ایام نا به احوال.
از پس حادثه آن خواستگار دیوانه و از خدا بی خبرِ بی دین و ایمون که حیثیت داشته و نداشته یمان را به فاک فنا داد و شیرین آبرویمان را بر زیر لگدهای خودخواهیش له مالی کرد دل و دماغمان به هیچ نمی رود. همان نیم کیلو گوشتی هم که داشتیم آب شد رفت به خورد غم و غصه های ایام بهار عمرمان.
دست استاد راهنمایمان هم درد نکند که مزید بر فشارهای روانیمان شده اند و چهار نعل بر اعصابمان می تازند. مائیم و یه کف دست نفسی که به زور دوا درمون طبیب میاید و میرود تا ته مانده مخیّله یمان را به پای این تابع هدف و ژنتیک الگوریتم تلف کنیم تا ببنیم چرخ دوران می گردد تا رخصت دفاع کردن بر ما نازل شود یا که باید جان بر طبق اخلاص پشت در گاوداریشان به آتش بکشیم تا راضی به خلاصی ما شوند.
دلمان ریش ریش می شود از این ...
خیالتان آسوده. ما همچنان کأنه کوه ایستاده ایم.....
