یا قادر
یک ساعت بیشتر نمونده
یک ساعت بیشتر به بازنشستگیمون نمونده.
امروز آخرین روزی می شه که تو این شرکت کار می کنم. از فردا وارد برنامه تحریم سازمان ملل داخلی می شویم.
کتاب.....تحریم
فیلم.......تحریم
دوست و آشنا......نحریم
کار ...................تحریم
زندگی....................تحریمممممممممممممم
سر خودم داد می رنم: پایان نامه رو باید تموم کنیییییییییییییییییی
خوبم، این روزا هوا خوب شده منم خوبم
خونمون مهمون داریم. دوست آبجی خانوم اومده تهران و چند ورزی پیش ما می مونه. منم دیگه آخرین کتابی که اجازه دارم بخونم و می خونم و دیگه میذارم کنار تا کارای مهم زندگیم رو به سرانجام برسونم.
من می دونم آخرش کار کردن من عین کار کردن دایی جان میشه!
هر روز یه جا!!! در کل 20 سال کار کردنشون 40 بار کار و محل کار عوض می کنن. منم یه جا بند نمی شم. البته این جور بهتره چون تجربه زیادی به دست میاری!!!
اصلنش به یه نتیجه دیگه هم رسیدم..... زن که نباید کار کنه!!!!!
اوه اوه سیاسی شد.... بریم
همون جریان همیشگی و هماهنگ و روان زمان که هیچگاه از ابد تا ازل بازنخواهد ایستاد اما من می دانم که در نقطه ازل ایستاده بود تا خلقت آغاز شد و در نقطه ابد هم می ایستد چون خلقت پایان می گیرد.
و پر از جنب و جوش با یک عالمه دوستان خوب و مهربان خواهد زیست و خواهد بود.
. قبلاً تا چشم کار می کرد بیابان بود و کویر ولی این بار تا چشم کار می کرد برف بود و برف. انگار در یک اقیانوس سفید رنگ پارو می زدیم.
مراسم عاشورا و تاسوعا به رسم سال های قبل با نذری خاله خانوم آغاز شد و دختر و پسر از کله ی صبح سر دیگ هم می زدن. دختر دایی جانمان هم بعد از یک مسافرت طولانی به اسرار دایی جان اومده بودن قم و ما از دیدن ایشان مشعوف شدیم.
نه! خیلی هم بچه ی بدی نبودم در مراسم شرکت فعال داشتیم. باور کنید. 
نمی دونم تا حالا تجربه زیر کرسی بودن و دور هم نشستن و از هر دری حرف زدن رو داشتید یا نه ولی امسال با وجود این هوای سرد و کمبود گاز راه حل بسیار خوبی برای صرفه جوییه. یادش به خیر بچه که بودیم مادر بزرگم یک دونه از این کرسی های بزرگ داشت که تو اتاقش میگذاشت و ما هر وقت می رفتیم خونشون با بچه های هم سن و سالمون انقدر بالا و پایین و زیر و روش بازی می کردیم که همه شاکی می شدن. خلاصه که خوش میگذشت.
بعد از اینکه از لونه مورچه ها در اومدم چند جا دیگه هم کار داشتم و بالاخره شب رسیدیم خونه.
ساعت 5 شب در حالیکه از خستگی خمیر شده بودم رسیدم خونه شاگردم. با یک لبخند نه چندان ملیح و دوستانه به نیلوفر (شاگردم) میگم عزیزم اشکالات چیه؟ خانوم هم نه گذاشت نه برداشت با یک لبخند کاملاً ملیح جواب دادن که هیچی نخوندن و منتظر بودن تا بنده خدمتشون برسم.
سر شما و انگشتای خودمو درد نیارم نشون به اون نشون که ما تا 8:30 شب در حال حل تک تک مسئله های ریاضی و حرص خوردن از دست یک آدم پولدار تنبل بودم که حتی به خودش زحمت نداده بود یک بار اون کتاب بدبخت رو دوره کنه.
